Maria Valtorta 140.
140. SKĄPSTWO I BOGATY GŁUPIEC
Napisane 10 i 14 września 1945. A, 6428-6444
Jezus znajduje się na jednym ze wzgórz, po zachodniej stronie jeziora. Jego
oczom ukazują się miasta i wioski rozsiane na brzegach z jednej i z drugiej
strony. Dokładnie u stóp wzgórza znajduje się Magdala i Tyberiada. Pierwsza –
ze swą częścią [zamieszkaną przez] bogatych, z licznymi ogrodami, wyraźnie
oddzieloną strumieniem, obecnie całkowicie wyschniętym, od ubogich domów
rybaków, rolników i biednego ludu. Druga – okazała we wszystkich swych
częściach. To miasto nad jeziorem, które nie zna nędzy i upadku, śmieje się w
słońcu, piękne i zupełnie nowe. Pomiędzy nimi warzywniki, nieliczne, lecz
zadbane na tej wąskiej równinie. Dalej – oliwki, pnące się na podbój wzgórz. Za
Jezusem widać to [jakby] siodło Góry Błogosławieństw, u stóp którego ciągnie
się główna droga prowadząca od Morza Śródziemnego do Tyberiady. Być może z
powodu bliskości tej głównej drogi, bardzo uczęszczanej, Jezus wybrał to
miejsce. Może tu …More
Maria Valtorta 420.
420. Uzdravenie úplne posadnutého muža.
Povolanie ženy milovať
29. september 1944
1 Ježiš a jeho apoštoli chodia ešte po poliach. Tu sa už žatva skončila a na poliach sú vyprahnuté strniská. Ježiš kráča po tienistom chodníku a rozpráva sa s mužmi, ktorí sa pripojili ku skupine apoštolov.
„Áno," povie jeden. „Nič ho neuzdraví. Je horší ako blázon. A vieš, všetkých terorizuje, najmä ženy, pretože ich naháňa s oplzlými nadávkami. A beda, keby ich dochytil!"
„Nikdy nevedno, kde je," povie iný. „Na horách, v lese, na lúkach... vynorí sa náhle ako had... Ženy majú z neho veľký strach. Jedna dievčina, vracajúca sa od rieky, ktorú zovrel blázon do náručia, mala potom niekoľko dní vysoké horúčky a zomrela."
„Minule môj švagor išiel na miesto, kde si pripravil hrob pre seba a svojich blízkych, lebo mu zomrel svokor, a išiel všetko prichystať na pohreb. Ale musel utiecť, pretože posadnutý bol tam dnu, bol nahý a vykrikoval ako vždy a vyhrážal sa mu, že bude hádzať kamene... Prenasledoval ho skoro …More
Maria Valtorta 139.
139. SPOTKANIE Z UCZNIAMI. UCZYNKI MIŁOSIERDZIA
Napisane 8 września 1945. A, 6399-6428
Jezus przebywa na równinach [leżących w okolicy] Korozain, wzdłuż doliny
górnego Jordanu, pomiędzy Jeziorem Genezaret a Meron. Pola pełne winorośli.
Już zaczęło się winobranie. Musi tu już przebywać od kilku dni, bo tego ranka są
z Nim uczniowie, którzy byli w Szikaminon, a pomiędzy nimi – Szczepan i
Hermas. Izaak tłumaczy się, że nie mógł przybyć wcześniej, gdyż – jak mówi –
zastanawiał się, czy dobrze zrobi prowadząc ze sobą nowo przybyłych, i te
rozmyślania spowodowały opóźnienie.
«Ale – mówi jeszcze – pomyślałem, że droga do Nieba jest otwarta dla
wszystkich, którzy mają dobrą wolę, a wydaje mi się, że oni, choć są uczniami
Gamaliela, do takich należą.»
«Dobrze powiedziałeś i dobrze zrobiłeś. Przyprowadź ich tutaj do Mnie.»
Izaak odchodzi i powraca z dwoma [uczniami Gamaliela].
«Pokój niech będzie z wami. Czy słowo apostołów wydało się wam na tyle
prawdziwe, że chcecie się do nich przyłączyć?»
«…More
Maria Valtorta podała inną wersję wydarzeń z historii zbawienia, niż bł. A. K. Emmerich. Dlatego odrzuciłem objawienie Valtorty.
Maria Valtorta 419.
419. Uzdravenia v dedinke v Dekapole.
Podobenstvo o sochárovi a o sochách
2. október 1944
1 Vidím malú dedinku s potôčikom a niekoľkými skromnými domami. Určite je to dedinka, z ktorej Ježiš odišiel, keď sa preplavil cez Jordán za povodne,
* Pozri v (5) 361.10/12.*
pretože vidím kráčať prievozníka s jeho rodinou v ústrety Ježišovi, ktorý poslal pred sebou Iškariotského a Tomáša, aby mu pripravili cestu.
Keď prievozník z diaľky zbadá Ježiša, zrýchli krok a keď príde pred neho, pokloní sa s najväčšou úctou a povie: „Buď vítaný, Učiteľ, pre našich chorých. Očakávajú ťa. Veľa som o tebe hovoril. Celá dedina ťa pozdravuje mojimi ústami a hovorí: ,Nech je požehnaný Mesiáš najvyššieho Boha!'"
„Pokoj tebe a tejto dedinke. Som tu pre vás. Nesklamem vaše nádeje. Ten, kto verí, nájde nebo milostivé. Poďme." A Ježiš povedľa prievozníka kráča do stredu dedinky.
Ženy, deti, muži sa stavajú na prahy svojich domov a potom idú za malým sprievodom, ako postupuje dopredu. Každým metrom sa sprievod rozrastá …More
Maria Valtorta 138.
138. «JEŚLI BĘDZIECIE MIEĆ WIARĘ, PRZYJDĘ I UCHRONIĘ WAS PRZED
NIEBEZPIECZEŃSTWEM»
Ciąg dalszy tego samego dnia. A, 2181-2189
Jezus mówi:
«Wiele razy nie czekam, aż wezwie się Mnie, kiedy widzę jednego z Moich
synów w niebezpieczeństwie. I wiele razy biegnę także do tego, kto jest dla
Mnie dzieckiem niewdzięcznym.
Śpicie albo raczej jesteście zajęci sprawami życiowymi, troskami życiowymi. Ja
zaś czuwam i modlę się za was. [Jak] Anioł wszystkich ludzi trwam pochylony
nad wami i nic nie jest dla Mnie bardziej bolesne niż nie móc zadziałać, gdyż wy
odrzucacie Moją pomoc. Wolicie bowiem działać sami lub – co jeszcze gorsze –
prosicie o pomoc Złego. Jak ojciec – który słyszy syna mówiącego do niego: “Ja
cię nie kocham, nie chcę cię, wyjdź z mojego domu” – zostaję upokorzony i
zasmucony tak, jak nie byłem [nawet] z powodu ran. Jeśli jednak nie
nakazujecie Mi: “Odejdź precz” i jeśli tylko jesteście rozproszeni przez życie,
jestem Wiecznym Stróżem, gotowym przyjść, zanim jeszcze zostanę wezwany. …More
Maria Valtorta 138.
418. Uzdravenie učeníka Jozefa, ktorý sa po zranení hlavy zotavuje v Šalamúnovom domčeku
13. apríl 1946
1 V Šalamúnovej dedine. Ježiš sem prichádza za hlbokej noci. Podľa polohy mesiaca usudzujem, že sú dve hodiny po polnoci. Krásny mesiac, ktorý práve začína ubúdať, žiari v strede jasnej oblohy a šíri pokoj na zem. Pokoj a hojnú rosu, výdatnú rosu horúcich krajín, užitočnú pre rastliny po horúcom dni.
Pútnici museli ísť po štrkovitom brehu rieky, ktorá je pri brehoch vysušená a jej koryto je od sucha veľmi zúžené. Vystupujú z miest zarastených tŕstím až k lesu, čo lemuje brehy, ktoré spevňuje rozvetvenými koreňmi svojich stromov.
„Zastavme sa tu a počkajme do rána," povie Ježiš.
2 „Učiteľ... bolí ma celé telo...," povie Matúš.
„Obávam sa, že mám horúčku. Rieka nie je v lete zdravé miesto... To vieš," pripája sa Filip.
„Horšie by však bolo, keby sme vystupovali od rieky k Judejským horám. Aj to sa vie," povie Horlivec, ktorému je ľúto Ježiša, lebo všetci mu hovoria svoje drobné trápenia …More
Maria Valtorta 137.
137. JEZUS KROCZY PO WODZIE
Napisane 4 marca 1944. A, 2171-2181
[por. Mt 14,22-33; Mk 6,45-52; J 6,16-21] Jest już późny wieczór, niemal noc.
Ledwie widać ścieżkę prowadzącą na zbocze, z którego można dostrzec – to tu,
to tam – drzewa. Wydaje mi się, że to oliwki, lecz z powodu małego światła nie
mogę być tego pewna. Są to drzewa o średniej wysokości, o gęstym listowiu i
powykręcane, jak zazwyczaj oliwki.
Jezus jest sam. Ma białą szatę i Swój ciemnoniebieski płaszcz. Idzie w górę,
pomiędzy drzewami. Postępuje naprzód krokiem długim i spokojnym, bez
pośpiechu. Jednak z powodu długości Swego kroku, nie śpiesząc się, pokonuje
szybko wielkie odległości. Idzie do naturalnego balkonu. Stąd rozciąga się
widok na jezioro, całkiem spokojne w świetle gwiazd, których świetliste oczy
mrugają już na niebie. Cisza otacza Go swym spokojnym objęciem. Oddziela Go
od tłumów i sprawia, że zapomina o nich i o ziemi, a jednoczy się z Niebem. Ono
zaś zdaje się zniżać dla uwielbienia Słowa Bożego i pieszczenia …More
Maria Valtorta 417.
417. Bývalý malomocný Zachariáš a
obrátenie mýtnika Zacheja, ktorý nechal kvasiť kvas Dobra
(Lk 19, 1 — 10)
17. júl 1944
1 Vidím veľké námestie, vyzerá ako trhovisko. Je zatienené palmami a inými nižšími listnatými stromami. Palmy voľne rastú tu i tam a ich listnaté koruny sa vlnia a šuštia v teplom vetre, dvíhajúcom červenkastý prach, ktorý akoby prichádzal z púšte alebo aspoň z miest neobrábanej červenej pôdy. Ostatné stromy vytvárajú akoby stĺporadie po okrajoch námestia, tienisté stĺporadie, pod ktoré sa uchýlili predavači a kupci v nepokojnej a hlučnej vrave.
V rohu námestia, práve tam, kde doň ústi hlavná ulica, je jednoduchý daňový úrad. Sú tam váhy a miery, lavica, na ktorej sedí nízky muž, ktorý dozerá, pozoruje a vyberá peniaze, a s ktorým sa všetci zhovárajú, akoby bol veľmi známy. Viem, že je to Zachej, mýtnik, pretože ho mnohí takto oslovujú. Niektorí, aby sa ho spýtali na udalosti v meste, a to sú cudzinci, iní, aby mu zaplatili dane. Mnohí sú prekvapení, že je taký …More
Maria Valtorta 136.
136. PIERWSZE ROZMNOŻENIE CHLEBA
Napisane 7 września 1945. A, 6391-6399
[por. Mt 14,15-21; Mk 6,35-44; Łk 9,12-17, J 6,1-15] To wciąż to samo miejsce.
Jedynie słońce nie świeci już od strony wschodniej. [Jego promienie wcześniej]
przechodziły przez zarośla, ciągnące się wzdłuż Jordanu w tej okolicy dzikiej,
niedaleko miejsca, gdzie wody jeziora wpływają do koryta rzeki. [Teraz światło]
też dochodzi, ukośnie, od zachodu, gdyż słońce zachodzi w czerwonej chwale,
znacząc niebo ostatnimi promieniami. Gęste listowie bardzo łagodzi światło i
[wszystko przybiera] spokojne, wieczorne barwy. Ptaki, upojone słońcem,
którym syciły się przez cały dzień, oraz obfitym pożywieniem, znalezionym w
sąsiednich wioskach, oddają się swawolom, świergotom i śpiewom na szczytach
drzew. Zapada zmierzch. To ostatnie blaski dnia. Apostołowie mówią o tym
Jezusowi, który wciąż poucza, opierając się na podsuwanych Mu przykładach.
«Nauczycielu, wieczór się zbliża, a miejsce jest opustoszałe, oddalone od
domów i osad …More
Maria Valtorta 416.
416. Žobrák Samaritán na ceste do Jericha
17. máj 1944
1 Vidím Ježiša na veľmi prašnej a slnkom rozpálenej hlavne) ceste. Nie je na nej ani pásik tieňa, ani steblo zelene. Prach na ceste a prach na neobrábaných poliach, ktoré lemujú cestu. Určite to nie sú mierne galilejské kopce ani judejské lesnaté hory, bohaté na vodu a pasienky. Táto zem nie je svojím charakterom púšťou, ale urobil ju takou človek, keď ju ponechal neobrábanú. Je to rovina, nevidím nijaký kopec ani v diaľke. Vôbec nepoznám Palestínu, a preto nemôžem povedať, aká to je oblasť.
Určite taká, ktorú som v predchádzajúcich videniach ešte nevidela.
* Teda vo videniach opísaných pred 17. májom 1944.*
Po jednej strane cesty sú hromady rozdrveného kamenia, azda pripravené na opravu cesty, pretože je vo veľmi zlom stave. Nateraz sa človek brodí v prachu. Keď prší, musí to byť prúd blata. Nevidím nijaký dom ani v diaľke, ani nablízku.
Ježiš ako zvyčajne kráča niekoľko metrov pred apoštolmi, ktorí rozhorúčení a unavení idú za ním …More
Maria Valtorta 135.
135. ROZMOWA Z UCZONYM W PIŚMIE
Napisane 6 września 1945. A, 6384-6391
[por. Mt 14,13n; Mk 6,30-34; Łk 9,10-11]
Jezus stawia stopę na brzegu Jordanu o dobrą milę, być może dalej, od małego
półwyspu w Tarichei. Są tu tylko pola bardzo zielone, gdyż teren teraz jest
suchy, lecz wilgotny w głębi [ziemi], utrzymuje więc przy życiu najsłabsze
rośliny. Jezus znajduje tu tłum oczekujących Go ludzi.
Kuzyni idą Mu na spotkanie z Szymonem Zelotą:
«Nauczycielu, łodzie nas zdradziły... Być może Manaen dał im wskazówkę...»
«Nauczycielu – tłumaczy się Manaen – odszedłem w nocy, żeby mnie nie
widziano, i z nikim nie rozmawiałem. Wierz mi. Wielu pytało, gdzie jesteś, lecz
ja wszystkim odpowiadałem tylko: “Odszedł”. Sądzę jednak, że zło pochodzi od
rybaka, który powiedział, że dał Ci swą łódź...»
«Mój bezrozumny szwagier! – grzmi Piotr – A powiedziałem mu, żeby nie
mówił! I powiedziałem mu, że udajemy się do Betsaidy! I powiedziałem mu, że
jeśli coś piśnie, wyrwę mu brodę! I zrobię to! To pewne, że tak …More
Maria Valtorta 415.
415. Krátke zastavenie sa v Betánii
11. apríl 1946
1 Západ slnka sfarbuje oblohu do červena, keď Ježiš príde do Betánie. Rozhorúčení a zaprášení apoštoli idú s ním. Ježiš s apoštolmi sú jediní, ktorí sa trápia na ceste rozpálenej ako pec, ktorú len veľmi málo chránia stromy rozprestierajúce sa od Olivovej hory po svahy Betánie.
Leto páli, no ešte viac zúri nenávisť. Polia sú zožaté a vyprahnuté, sú ako pece vyžarujúce ohnivé závany. Ale duše Ježišových nepriateľov sú ešte viac zbavené, nehovorím lásky, ale cti, ľudskej morálky, vyprahnuté nenávisťou... A pre Ježiša existuje iba jediný dom, jediný útulok - v Betánii. V ňom je láska, osvieženie, ochrana, vernosť. .. Prenasledovaný Pútnik sa tam uberá v bielom odeve, s utrápenou tvárou, unaveným krokom človeka, čo sa nemôže zastaviť, pretože doňho bodajú nepriatelia, s odovzdaným pohľadom človeka, ktorý už rozjíma o smrti blížiacej sa každou hodinou, každým krokom, a ktorý ju z poslušnosti k Bohu už prijíma...
Dom uprostred rozľahlej záhrady …More
Maria Valtorta 134.
134. «CHODŹMY DO TARICHEI»
Napisane 5 września 1945. A, 6377-6384
Jest noc, kiedy Jezus wraca do domu. Wchodzi bez hałasu do ogrodu.
Zatrzymuje się na chwilę przed mroczną kuchnią. Widzi, że jest pusta. Udaje się
do dwóch pomieszczeń, w których są maty i puste łóżka. Jedynie ubrania, jakie
zmieniono, leżą na stosie na podłodze, wskazując, że apostołowie wrócili. Dom
wydaje się niezamieszkany, tak jest cichy.
Jezus, czyniąc mniej hałasu niż cień, idzie po schodach, biały w jasności pełni
księżyca. Wchodzi na taras. Przechodzi przez niego. Wydaje się widmem
poruszającym się bezszelestnie, świetlistą zjawą. W blasku księżycowego
światła jakby jeszcze się wysubtelniał, rósł. Podnosi ręką zasłonę, która jest w
drzwiach górnej izby. Pozostawała opuszczona, odkąd weszli tam z Jezusem
uczniowie Jana. W środku – siedząc tu i tam, w grupach lub pojedynczo –
znajdują się apostołowie z uczniami Jana i Manaenem. Z głową na kolanach
Piotra śpi Margcjam. Księżyc usiłuje oświetlić pomieszczenie, wchodząc …More
Maria Valtorta 414.
414. Napomenutia farizejom a zákonníkom na hostine v dome člena veľrady Helkiáša
(Lk 11, 37 - 54)
10. apríl 1946
1 Ježiš vchádza do domu svojho hostiteľa neďaleko chrámu, blízko štvrte na úpätí pahorku Tofet. Je to dôstojný, trocha strohý dom prísneho muža, čo až prehnane plní predpisy. Myslím, že i klince sú popribíjané v počte a na miestach, ako to označuje za správne jeden zo šesťsto trinástich predpisov. Látky nemajú nijaký vzor, steny sú bez ornamentov, nie je tam ani len drobná ozdoba... nič z tých drobností, ktoré skrášľujú domy Jozefa a Nikodéma a dokonca i domy farizejov v Kafarnaume. Z každého kúta tohto domu dýcha duch jeho majiteľa. Tým, že v ňom chýbajú akékoľvek ozdoby, pôsobí mrazivo. Tmavý, ťažký nábytok v tvare sarkofágov robí dom nevľúdny. Odpudzujúci. Dom, ktorý neprijíma, ale sa uzatvára nepriateľsky tomu, kto doň vojde.
A Helkiáš to dáva najavo a chvastá sa tým. „Vidíš, Učiteľ, ako dodržujem Zákon? Všetko o tom hovorí. Pozri: závesy bez vzoru, nábytok bez ozdôb, …More
Maria Valtorta 133.
133. ŚMIERĆ JANA CHRZCICIELA
Napisane 4 września 1945. A, 6366-6377
Jezus właśnie uzdrawia chorych. Jest tylko w towarzystwie Manaena. Są w
domu w Kafarnaum, w ogrodzie pogrążonym w cieniu o tej rannej godzinie.
Manaen nie ma już kosztownego pasa ani złotej blaszki na czole. Jego szata jest
związana wełnianym sznurem, a jego nakrycie głowy – wąskim pasmem
materiału. Jezus ma odkrytą głowę, jak zawsze kiedy przebywa w domu.
Po skończeniu uzdrawiania i pocieszania chorych Jezus wchodzi z Manaenem do
pokoju na górze. Siadają obydwaj na brzegu okna, wychodzącego na wzgórze.
Brzeg jeziora jest cały zalany słońcem, jeszcze bardzo palącym, choć letnie
upały od jakiegoś czasu skończyły się.
«Wkrótce rozpocznie się winobranie...» – odzywa się Manaen.
«Tak, a potem będzie Święto Namiotów... i szybko nadejdzie zima. Kiedy
zamierzasz odejść?»
«Hmmm!... Nigdy bym nie odszedł... Ale myślę o Chrzcicielu. Herod jest słaby.
Kiedy umiano na niego dobrze wpływać, nie stał się dobry, lecz był
przynajmniej …More
Maria Valtorta 413.
413. Príchod do Jeruzalema na Turíce a
dišputa s učiteľmi v chráme (Lk 11, 33 - 36)
9. apríl 1946
1 Mesto je plné ľudí. Chrám je preplnený. Ježiš doň vystupuje hneď, ako vošiel do Jeruzalema, a okamžite vchádza doň cez Ovčiu bránu skôr, než si ľudia všimnú, že je v meste, a skôr, než sa správa rozšíri z domu, kde si uložili tašky a zmyli zo seba prach a pot, aby vošli do chrámu čistí.
Je tam zvyčajná neprístojná vrava a hulákanie predavačov a peňazomencov. Zvyčajný kaleidoskop farieb a tvárí.
Ježiš s apoštolmi, ktorí nakúpili, čo treba na obetu, kráča priamo na miesto modlitby a pobudne tam dlhšie. Prirodzene, že si ho mnohí ľudia všimnú, dobrí či zlí, a šepot sa rozšíri ako vietor a splynie so šumom lístia vo vetre po širokom vonkajšom nádvorí, kde sa ľudia modlia. Keď Ježiš dokončí modlitbu, vracia sa späť a za ním ide ustavične narastajúci húf ľudí. Nasledujú ho po átriách, arkádach, nádvoriach, až kým sa z húfu nevytvorí veľký zástup, ktorý ho obklopí a žiada, aby prehovoril.
„lnokedy …More
Maria Valtorta 132.
132. «SERCE NIE JEST JUŻ OBRZEZANE»
Napisane 2 września 1945. A, 6343-6363
[por. Mt 12,22n, Mk 3,22n, Łk 11,14n] [Posądzenie Jezusa o działanie mocą
Belzebuba]
[Widzę] ten sam obraz, co w wizji poprzedniej. Jezus pożegnał się z wdową.
Trzyma cały czas za rękę małego Józefa i mówi do niewiasty:
«Przed Moim powrotem nikt nie przyjdzie, chyba że jakiś poganin. Ale jeśli ktoś
przybędzie, zatrzymaj go aż do pojutrza – mówiąc, że z pewnością przyjdę.»
625
«Tak powiem, Nauczycielu. A jeśli będą chorzy, udzielę im gościny tak, jak mnie
nauczyłeś.»
«Żegnaj więc i pokój niech będzie z wami. Chodź, Manaenie.»
Dzięki tej krótkiej rozmowie pojmuję, że chorzy i nieszczęśliwi przybywali do
Niego, do Korozain, i że do Jezusowej lekcji pracy dołączyła się lekcja cudu.
Fakt, że Korozain pozostaje wciąż obojętne, jest znakiem, iż to teren dziki,
którego nie da się uprawiać. Jezus idzie jednak przez [miasto], pozdrawiając
tych, którzy Go pozdrawiają, jakby nic się nie stało. Podejmuje na nowo
rozmowę z …More
Maria Valtorta 412.
412. Chváloreč na údolnú ľaliu, symbol Márie, a
Petrova obeta pre dobro Judáša
8. apríl 1946
1 Apoštolská skupina zanechala nížinu a uberá sa po kopcovitých cestách pomedzi vrchy a údolia k Jeruzalemu. Aby si skrátili cestu, nejdú po hlavných cestách, ale po málo využívaných skratkách, po ktorých sa kráča namáhavo, ale veľmi rýchlo.
Teraz sú na dne zeleného údolia bohatého na vodu a na kvety. Nechýbajú tu ani voňavé konvalinky, čo vedie Tadeáša k poznámke, že je veľmi správne nazvať tento kvet „údolnou ľaliou" a chváliť jej krehkú, no odolnú krásu a príjemnú vôňu.
„Sú to však obrátené ľalie, hľadia dolu namiesto toho, aby hľadeli hore," poznamená Tomáš.
„A aké sú maličké! Máme kvety, ktoré sú vznešenejšie než konvalinky. Neviem, prečo ich toľko vychvaľujú " povie Judáš a pohŕdavo kopne do trsu kvitnúcich konvaliniek.
„Nie! Prečo? Sú také nežné!" zasiahne Ondrej na obranu úbohých kvietkov a zohne sa pozbierať polámané stebielka.
„Vyzerajú ako seno a nič viac. Krajší je kvet agávy, taký …More
Maria Valtorta 131.
131. «MIŁOŚĆ JEST TAJEMNICĄ I PRZYKAZANIEM CHWAŁY»
Napisane 1 września 1945. A, 6328-6342
Jezus w towarzystwie Manaena wychodzi z domu wdowy:
«Pokój tobie i twoim [bliskim]. Po szabacie spotkamy się znowu. Żegnaj, mały
Józefie. Jutro odpocznij i baw się. Potem jeszcze Mi pomożesz. Dlaczego
płaczesz?» – pyta.
«Boję się, że już nie wrócisz...»
«Ja zawsze mówię prawdę. Tak bardzo ci przykro, że odchodzę?»
Dziecko potwierdza głową. Jezus głaszcze chłopca i mówi:
«Jeden dzień szybko minie. Jutro zostaniesz z twoją matką i braćmi. Ja zaś
będę przebywał z Moimi apostołami i będę z nimi rozmawiał. W tych dniach
mówiłem do ciebie, aby cię nauczyć pracować. Teraz ich odnajdę, żeby ich
pouczyć, jak mają nauczać i być dobrymi. Ze Mną nie byłoby ci przyjemnie,
samo dziecko pomiędzy [dorosłymi] mężczyznami.»
«O! Cieszyłbym się, bo byłbym z Tobą.»
«Zrozumiałem. Niewiasto, twój syn zachowuje się jak wielu – i to tych
najlepszych: nie chce Mnie opuścić. Czy powierzyłabyś Mi go do pojutrza?»
«O! Panie! …More
Maria Valtorta 411.
411. Poučenie z prírody a zázračné paberkovanie pre starenku. Ako pomáhať kajúcnikom
27. september 1944
1 Ježiš so svojimi apoštolmi prechádza po zlatistých poliach dozretého obilia. Je veľmi horúco, hoci je skoro ráno. Ženci kosia pásy hustých klasov a uvoľňujú priestor medzi zlatistým zrnom. Kosy sa na chvíľu zaligocú na slnku, potom zmiznú vo vysokých klasoch, opäť sa objavia na chvíľu z druhej strany. Zákos obilia sa zohne a spadne na slnkom zohriatu zem, akoby obilie bolo unavené, že vzpriamené stálo po celé mesiace.
Za žencami kráčajú ženy a viažu snopy. Celý kraj je pohrúžený do tejto práce. Žatva bola veľmi dobrá a ženci majú z toho radosť.
Keď skupina apoštolov prechádza po ceste, mnohí muži v ich blízkosti prestanú na chvíľu pracovať, oprú sa o kosu, zotrú si pot a pozerajú sa. Podobne i ženy, ktoré viažu snopy. Vo svetlých šatách a s hlavami pokrytými bielym plátnom vyzerajú ako kvety maku, nevädze či margarétky vynárajúce sa zo zeme po zožatom obilí. Muži v krátkych tunikách …More